این دقیقاً کاریست که زوجی در چین می‌خواهند انجام دهند. درسته که این زندگی شخصی اوناس و حق اوناست که اسم بچشونو انتخاب کنند، ولی آخه فکر اون بدبخت رو بکنید که قراره بعداً به مدرسه بره یا حتی برای خودش ایمل داشته باشه. چه گناهی کرده که آدرس ایمیلش باید @@جیمیل.کام باشه؟

این پدر و مادر ادعا می‌کنند که @ عشق اون‌ها رو به بچشون اظهار می‌کنه! (دیگه راه ابراز عشق تو این دنیای خاکی ته کشیده) اونا می‌گن که تو چین at به صورت ai ta خونده می‌شه و این یعنی 'love him'.

البته چین یه محدودیت‌هایی برای انتخاب اسم داره ولی کاملاً معلوم نیست که اونا می‌تونن این اسم رو برا بچشون انتخاب کنند یا نه؟ البته اگر این اتفاق بیوفته از این به بعد شاهد اسم‌هایی مثل $ یا % یا حتی # خواهیم بود! امان از دست این عجانب. بعد هم عجیب‌ترین اسم‌های ما می‌شه سامانتا یا چه می‌دونم آهو طلا! یه نگاهی به اینجا هم بندازین: عجیب‌ترین نام‌های ایرانی به روایت آمار (بالاترین).

یادم می‌آد یه مدتی قبل دو تا احمق دیگه می‌خواستن اسم بچشونو بذارن گوگل! بازم اون قابل تحمل‌تره

اصل خبر

چرا مطربی (شادکردن مردم) شغل بدی است ولی مداحی (گریاندن مردم) خوب است؟ (می گویید مداح ذکر اهل بیت می گوید، خوب؛ چرا با گریه انداختن؟ ) چرا تاریخ شهادت امام حسین را همه می دانیم ولی روز تولد و ازدواجش را کمتر کسی می داند؟ چرا جشن تولد و ازدواجمان (اگر باشد) یک شب است ولی مراسم سوگواری (نمیشود نباشد) چند شب؟ (مراسم ختم و سوم و هفته و چهلم و اولین سالگرد و دومین سالگرد و … ) چرا کف زدن بد است ولی به سر و صورت زدن خوب است؟ چرا وقتی پدر مادرهایمان زنده هستند مرتب به دیدارشان نمی رویم ولی بعد که فوت کردند مرتب بر سر مزارشان می رویم؟ چرا برای پدر مادر علیلمان پرستار نمی گیریم ولی بعد از فوتشان چندین برابر هزینه سنگ قبر و مراسم های سوگواری می کنیم؟

نظر من اینست که فرهنگ شرقی بیشتر فرهنگ غم و غصه است شاید چون همیشه درگیر غم و غصه بوده است. فیلم های هندی را دیده اید چه سوزناک است؟(منتظر بمانید آخرش رقص و آواز هم دارد ) خود برای خود غم و غصه درست کرده یا دیگران برایش؟ اگر دیگران هم برایش غصه درست کرده اند، خود میتواند از آن رهایی یابد. ولی در حال حاضر در ایران بیشتر فرهنگ مرگ است تا فرهنگ غصه. آیا با یادآوری مرتب مرگ انسانها فرمانبردارتر می شوند؟

نظر شما چیست؟

منتظر نظرات زیبای شما هستم.

منبع

اول مِن و مِن مي كند و بعد رضايت مي دهد صحبت كند،به شرط اينكه اسمش را ننويسيم

مدتهاست كه از شوهرش جدا شده و در اين سالها دو بار ازدواج موقت داشته كه زمان ازدواجش با نفر دوم هنوز تمام نشده.

-چطور شد قبول كردي كه ازدواج موقت بكني؟

چند سال قبل بود مدتي ازطلاقم مي گذشت. تنهايي اذيتم مي كرد يكي از آشناها كسي را براي اينكار پيشنهاد دادكه اول به شدت رد كردم

بعد كه به اصرار دوستم ايشان را ديدم نظرم عوض شد طرف خيلي مقيد به محرمات و اين حرف ها بود

خيلي اهل احكام ودين بود و من هم گفتم چه بهتر.اينطوري راحت تر بود

-راحت از چه نظر؟

اگر بخواهي با كسي باشي،اگر بخواهي بيرون بروي و رابطه اي داشته باشي،اين تنها راه است.

من به عنوان يك زن ميخواستم خلاف شرع نكنم و كسي هم نتواندچيزي بگويد.

اين طور،هم دو طرف راضيند و هم رابطه شان ثبت مي شود،هر چند كه يك جور ازدواج نيم بند است.

طرف مقابل به عنوان شوهر به درد نمي خورد ولي خوب در بعضي زمينه ها چرا،از نظر مالي ممكن است كمك خرج باشد،از نظر عاطفي واينكه به عنوان زن بخواهي به مسافرت بروي و كسي را داشته باشي كه حرفت رابزني.

شوهر موقتت چه جور آدمي بود؟

كلا" آدم يكدنده اي بود. جدا از اين كه از نظر مالي وضع مناسبي داشت و انصافا" خيلي كمك مي كرد،

دوست داشت اين رابطه را علني كند و مثلا" به خانه من هم رفت و آمد داشته باشد.

اما من نمي خواستم بيايد. من دختر دارم و نمي خواستم دخترم اين چيز ها را بداند. دختر بلاخره بزرگ مي شود و خوب نيست از اول با اين مسايل بار بيايد.

-يعني دخترت نمي دانست ازدواج موقت كرده اي؟

نه نمي خواستم بداند. الان هم نمي داند.

-همسر فعلي ات چطور؟

اونهایی که گواهینامه دارند حتما این داستان رو بخونند هم علامتها رو مرور میکنند هم یک پیام مهم بهداشتی رو یاد میگیرند هم اینکه یک داستان عاشقی رو دوره میکنند