در پی مطالب قبلی پیرامون اساتید نامی مدفون در ظهیرالدوله این بار به سراغ استاد نامی موسیقی ایرانی ابوالحسن صبا میرویم. البته نکته قابل ذکر اینکه قبر استاد در ظهیر الدوله نیست بلکه در همسایگی ظهیرالدوله در یک ملک شخصی واقع شده که صاحبخانه آن با کمال گشاده رویی از میهمانانش استقبال میکند(با ما که اینگونه برخورد نمود)
تاريخ تولد: يكهزار و دويست و هشتاد و يكاستاد ابوالحسن صبا
تاريخ وفات: يكهزار و سيصد و سي و شش
موسيقي دان و موسيقي شناس در ابعاد مختلف موسيقي سنتي قديم و موسيقي معاصر ايران. نوازندة سه تار و ويولون, محقق و مؤلف.
شاگرد ميرزا عبدالله, حاج خان ضرب گير, علي اكبر شاهي, درويش خان, حسين خان هنگ آفرين, اكبرخان فلوتي, استاد عباس (سازگر) و . . . علينقي وزيري.
مدرس موسيقي سنتي قديم, هنرآموز در هنرستان موسيقي ملي, تكنواز ويولون در اركسترهاي مختلف (اركستر انجمن موسيقي ملي, مدرسه عالي موسيقي, ”گل ها“ي راديو و . . .). پژوهشگر در رديف, تصانيف قديمي, آهنگهاي محلي, سازهاي ملي و فن شناسي اجراي موسيقي.
آثار مكتوب: رديف مجلسي براي ويولون, براي سنتور, براي تار و سه تار, نوشته هاي پراكنده و نت هاي چاپ نشده.
آثار مصوت:سلسله صفحات گرامافون, با هنرمندان مختلف, نوارهاي برنامه ”گل ها“ ي راديو.
آثار انتخابي: تكنوازي ويولون در صفحات مدرسه عالي موسيقي, زنگ شتر, ابوعطا و حجاز. تكنوازي هاي خصوصي: نوا ـ دشتي. همنوازي: سه گاه (با رضاقلي ميرزا ظلي), ساقي نامه اصفهان (با ملكه برومند).
شاگردان برگزيده: علي تجويدي, جبيب الله بديعي, مهدي خالدي و همايون خرم (ويولون), فرامرز پايور (سنتور), حسين تهراني (تمبك), ابراهيم قنبري (سازگري), ملكه برومند (آواز).. منبع
خاطراتی از استاد صبا
استاد صبا در ویکی پدیا
ممنون از اینکه قدم رنجه فرمودید و به اینجا سر زدید، البته میدونم این وبلاگ هنوز خیلی جای کار داره به همین خاطر تا زمانی که خط فکری و کاری مستقلی پیدا کنم از مطالب جالبی که در جای جای این دنیای مجازی پیدا کنم هم استفاده خواهم کرد. امیدوارم این حضور تداوم داشته باشه.
